Esperabame un tratado de ciencia politica, como un debuxo técnico do que pode ser unha nación galega. Supoño que suposición mal feita, por haber escoitado a tantos falar del antes de lanzarme a lelo. O que atopo non é iso. É algo mellor posto que vexo as verbas de quen busca as razóns do seu ser, de eso que o leva a identificarse como galego, de que non só busca formas de mantelo vivo senón procura o seu futuro. A universalidade tamén é nodal, como ser galego non nega a ninguén a diferenza do que moitas veces se comenta sobre que é o nacionalismo, como se un concepto non puidera transformarse e virar nunha nova realidade. Eu cando era mais cativo nunca me identificaba con ningunha nación, entendía o feito de ser como algo azaroso, quizais dende que souben que nacerá en Suiza pero era fillo de galegos e vivia nalgo con ese nome pero tamén co de España. Son igual ca os demais, pero onde un pace non pode evitar de formar parte dunha visión do mundo de ver dun xeito propio. Este ollar é fermoso, porque querría prescindir dese saber e unirme a unha corrente de abstracto universal? O universal dende o propio é mais vivo, é o xenuíno dun ser tan diverso é complexo como o ser humano. Por eso son galego. Este diario de pensamentos razoados de Castelao analiza o feito diferencial de Galicia afondando na súa historia, pero sobre todo fala do seu presente, da guerra que o obrigou a marchar e a solución que ofrece para cando a liberdade volvese a imporse na nación. Dende que aprendín que é o krausismo vexo canto influenciou en toda a Hespaña (a federal que soñaban, sempre é cando non acabase coa nosa) contemporánea. Un pensador que deberei analizar fondamente algún día. De Castelao só dicir, como con todxs da Xeración Prodixiosa, grazas. Galiza ceibe!