«A todos os nenos que falan galego» Que cada vez son menos. Que fartura de chorar, meu Deus bendito. E nin sequera é un libro triste, non vos confundades, pero... Non puiden parar de chorar. Balbino di que é «un ninguén», ten razón e ao mesmo tempo non a ten. En Balbino vexo ao meu pai, vexo a todos aqueles nenos que viviron hai non tanto tempo, vexo a toda unha xeración de galegos. Xentiña que viviu e morreu, que loitou «cos trafegos da vida e coas doenzas do corpo», que non din en coñecer como me gustaría. Non chegan as palabras para describir o que me fixo sentir este libro, darei en cavilar moito tempo nel. Cavilar, cavilar e cavilar. Que sei eu!