A vida a arder é a miña última lectura. Este libro de relatos de Abraham Pérez publicado por Galaxia recolle unha colección de historias que teñen en común o ton desesperanzado da vida en tempos de incerteza, protagonistas que viven momentos diarios nun ambiente urbano nunha vida anodina. Había tempo que tiña gana de ler algo deste autor e foi con A vida arder co que entro no seu mundo. Non se nos presentan grandes momentos ou acontecementos extraordinarios senón que atopamos imaxes da vida diaria polo que non resulta difícil identificarse con moitas das historias pois a vida é así, sen moita acción. Deume a impresión de estar vendo os relatos a través dunha cámara oculta, con diálogos moi verosímiles, un bo traballo lingüístico e resaltando a importancia da amizade e das relacións entre iguais. Gustoume especialmente A vida a arder, o relato que dá título ao libro pois vemos a estes rapaces ociosos establecendo o seu lugar no mundo a través da súa relación e das decisións que toman, non sempre as máis correctas mentres que, aínda que eles non o saben aínda, están tecendo a estrutura da súa vida posterior. O propio autor pasa a ser en Carta desde Seúl o destinatario da carta que lle envía S. Menez falando da súa infancia; a propia infancia narrada por unha voz allea desde o recordo nomeado por quen compartiu aqueles anos. Todo un exercicio de memoria doutro tempo, unha novela chea de referencias musicais e sociais que debuxan e ilustran momentos que parecen verse con certa nostalxia, pese á súa cotiandade. Unha lectura interesante para ir coñecendo a este autor!