Nuno vive con súa nai gozando do seu mundo de debuxos de cor azul mentres segue unha vida con rutinas marcadas e debuxos en cor azul. Un día chega á casa o avó con só unha mochila e a intención de vivir con eles nunha casa que só ten dous dormitorios. Nuno non sabe que esperar deste avó gordo, lento e de hixiene dubidosa. Desde logo as súa prioridades son diferentes e descolócao un pouco. Agora acompáñao ao colexio e, tal e como o seu amigo Carlos lle di, seguro que o avó lle traerá algún agasallo tal e como adoitan facer os avós (os de Carlos, claro). E si, el que sempre viviu embarcado tenlle un detalle moi diferente: un astrolabio para atopar estrelas. Non se atreve nin a levalo ao colexio. Este avó chega a casa sen chaves, ronca sonoramente ─a pesar do cal Nuno permite que durma con el─, e cústalle erguerese ou andar pero pouco a pouco avó e neto van establecendo unha conexión, que vemos con tenrura no capítulo do contacontos. Antes de marchar de novo, o avó tenlle un detalle que aunará a súa paixón polo mar coa paixón de Nuno pola cor azul. Na vida todo require unha aprendizaxe e nesta preciosa novela atopamos a un avó que ten que aprender a selo ─aínda que como pai fose sempre un pai ausente─, e un neto que ten que desfacer os seus esquemas diarios para integrar a un home que o quere pero non está afeito á vida en familia. Este libro é un libro sobre o amor e sobre a familia, lonxe de estereotipos. Perfecto para lectores autónomos que teñan preto o artigo "astrolabio" de calquera enciclopedia.