Esta novela de Alba Tomé, As humidades, foi finalista o ano pasado do Premio Illa Nova de novela e aparece agora publicado por Galaxia na colección Literaria Ronsel. Atopamos unha novela impecablemente escrita na que a autora desenvolve as relacións tóxicas que se producen dentro da familia da narradora. Ao casar seu pai instálase coa familia de súa nai na Surca, en Vilagarcía, e desde aí toma o control da familia de forma absurda ás veces, aparentemente normal outras e controladora sempre. Neste ambiente a reacción dos diferentes membros varía. Aparece entre as mulleres unha sororidade que permite sortear as dificultades pero cada un responde dunha forma diferente: a señora Azucena loitando cos seus limitados medios, a nai cunha sumisión case total, Luci, a irmá, sen ser quen de ser ela mesma e a narradora acumulando esa rabia ante unha inxustiza que cada vez se fai máis palpable ao longo dos anos. Paulo, o pai consegue manter unha certa boa imaxe pública que lle permite entrar en política. De cara a fóra é unha persoa e dentro da casa é o de sempre, controlador, maltratador e cun punto narcisista. Máis a protagonista non vai deixar pasar as cousas tal e como nos demostra o xiro final da novela. Dá gusto ler unha novela tan ben escrita e que nos presenta tantas facetas diferentes do maltrato e da violencia de xénero e como afectan a diversos perfís de persoa. O desenlace do conflito sorprendeume enormemente e, en conxunto, esta novela faime desexar ler máis de Alba Tomé. Para min non é o primeiro contacto con esta novela dado que tiven o privilexio de estar no xurado do Premio Illa Nova do 2025, polo que xa coñecía o bo facer da autora. Alégrome enormemente, polo tanto, desta novela debut da autora.