Este libro de Ramón Muñiz lonxe de ser un canto retórico a unha pretendida idade dourada, dános unha visión poliédrica da vellez, coa esperanza de que o maior nivel cultural das novas xeracións do século XXI, que algún día chegarán a vellas, faga que os nosos maiores sexan máis conscientes dos seus dereitos e, polo tanto, en palabras de Saramago, “mais livres e mais radicais”