Quixen traer a este poemario as lembranzas da soidade, a ansia de vivir lonxe da terra e a morriña de canto deixamos detrás de nós: daqueles lugares, da nosa xente e, por enriba de todo, da nosa familia.De cando en vez, a nosa memoria lévanos a lembrar aqueles amores de anos atrás e algunhas daquelas persoas que, en tempos, mantiveron viva a nosa lingua, a nosa fala. ¿Como non hei recordalas?E tamén con amor e simpatía por unha terra irmá e pola súa xente: Portugal. Aínda que non sexa da maneira máis correcta, é con todo o meu cariño.Deséxovos que desfrutedes da lectura. Eu non quixera ferir a ninguén.