Este poemario de Antón Blanco Casás, que foi galardoado co Premio Victoriano Taibo, contén un conxunto de poemas áxiles que amosan a conexión entre palabra e natureza. Neste poemario vemos como o tempo se funde, desaparece, achegándonos desde a antigüidade, desde o máis profundo á palabra que se funde coa natureza. Todos os poemas teñen unha gran capacidade evocadora. A lingua e a escrita lévannos a un mundo natural extremadamente elaborado, complexo e conseguen que se funda no tempo. Antón Blanco é quen de crear todo un universo propio, rico e elaborado. Destacaría a capacidade de evocación e a gran expresividade lingüística. Aparece a figura da neanderthalensis, da pantera, das diferentes árbores do bosque, a natureza en todas as súas dimensións. Un mundo enteiro que xorde da palabra. Atopamos un poemario de gran elaboración que gustará a todos os que desexen reflexionar sobre o aspecto que nos fai máis humanos, a lingua, desde o bosque, gran imaxe dun mundo complexo e que nos remite ao comezo dos tempos.