4,5 non quero ser coñecide como "e tipiñe ao que lle gustan as fumadas", pero non é a miña culpa que as fumadas estean tan ben escritas. o de ir cada pouco cara adiante e cara atrás no tempo dificultou un pouco a lectura e algunhas cousas déronme un pouco de vergoña allea (pero só un pouco, eh? e máis que nada ao principio), pero foi capaz de cautivarme por completo. a mestura de conceptos de xéneros completamente dispares de forma que todo encaixa no seu sitio, o sistema académico da feiticería, os personaxes (sobre todo Alecrín, que por algo é a prota), a capacidade de equilibrar os momentos serios e de jajas ata lugares insospeitados, a mensaxe sobre a importancia da colaboración e a amizade, o que significa vivir de verdade e ao que se pode chegar por manter o poder... foi unha experiencia única e probablemente inigualable. agora teño ganas da secuela porque claramente vai haber secuela, porque se non voume enfadar moito.