que libro máis infravalorado. moléstame moito non telo descuberto antes, porque sei que gostaría moito máis del se o tivese lido pola época na que saíu. é certo que o primeiro capítulo é algo meh, mais adorei acompañar a viaxe de Lea. amei que é unha protagonista impulsiva, coas súas inseguridades, que non quere seguir as expectativas dos pais pero tampouco é ben recibida polas forzas do ben. a amizade entre Lea e Sarxa é moi bonita (tamén son fan de Sarxa como personaxe) e Amadeo, aínda que o quixese matar repetidas veces, funciona moi ben como foil (parece que en castelán se lle chama a isto florete??? non sei se temos un termo en galego para este concepto). tamén teño que dicir que, aínda que non sexa o mellor libro do universo, xa gañou bastante para min polo tema que trata. adoro ler sobre personaxes que son vistos como viláns pola sociedade na que viven cuestionando a súa moralidade. a maior pega que teño é o estilo da escrita. sinto que, ademais dalgunha falta de comas, abusa das mesmas descricións (non sei cantas veces lin que alguén tiña un "sorriso cruel"). logo tamén está o feito de que sinto que non entendín moi ben o final. teño *teorías*, pero creo que algunhas cousas poderían ser respondidas dunha forma máis clara.