Mentres Mancha e Carlos xogan no parque cos seus cans, os seus pais ignóranse en cadanseu extremo do banco. Un clásico de 1977 sobre un tema sempre actual: a incomunicación entre os adultos fronte á espontaneidade dos rapaces.

“Un paseo polo parque” comeza como dúas historias paralelas que se unen grazas á naturalidade e á inocencia coa que dous nenos e os seus cans traban amizade no parque, mentres o pai de Mancha e a nai de Carlos non se falan nin se miran ata a hora de voltaren todos ás súas respectivas casas. A incomunicación e o individualismo dos adultos quedan confrontados coa interacción progresiva dos rapaces e mais coa absoluta liberdade coa que actúan as súas mascotas. O máis chamativo de “Un paseo polo parque” -un dos primeiros libros infantís de Anthony Browne- é que cómpre fixarse ben nas ilustracións, cheas de detalles alleos ao relato: dende referencias culturais como a homenaxe ao cadro His master’s voice de Barraud, ás figuras de Tarzán e Charlot, ou á Estatua da Liberdade; ata brincadeiras de diversión como sombras, troncos ou patas de banco con forma humana; pasando por estraños personaxes que transitan por un enigmático bosque.