ao rematar este libro viñéronseme dúas cousas á cabeza, que escribirei na orde contraria de aparación: 1. toda persoa que considere que a guerra civil e a posguerra son épocas tratadas de máis e das que non se pode sacar nada novo ten que ler este libro. é máis, unha vez que experimentas o que é meterse de cheo nestas páxinas e experimentar a narración fragmentada desta familia (e de moito máis), a idea en si mesma ofende. como non vamos falar do que aconteceu? como non o vamos berrar despois de décadas de medo e represión? 2. se despois de ler isto non tes ganas de investigar sobre a túa propia familia, estás mentindo. os fragmentos curtos e as repeticións son extremadamente eficaces para trasmitir esas capas de coñecemento que vas obtendo ao crecer ao redor de temas tabú na túa familia, esas que te agochan cando es pequeno e que funcionan como pezas perdidas do puzzle que nalgún momento tes que atopar. e algunhas nunca sairán do seu escondedoiro, pero paga a pena tentar desenterralas igualmente. agora, en relación ao propio libro en si: son extremadamente fan da forma na que se utiliza a colectividade para contar a historia. todas as testemuñas únense para dar unha imaxe que, aínda que non está completa, non lle falta nitidez. tamén dicir que, aínda que os temas que trata son duros (obviamente xddd), lése super rápido polo formato.