Entre as aproximacións que se fixeron á arquitectura e ao urbanismo de Santiago durante este período crucial dos séculos XVII e XVIII, posiblemente, ningunha resulte tan estimulante e esclarecedora como a que leva a cabo Andrés A. Rosende Valdés no presente estudo. O autor parte de que é necesario unha aproximación desprexuízada ao fenómeno urbano compostelán e para iso propón situarnos nos momentos nos que as cousas todavía non chegaron a ser, non só para rescatar o que de aventura e suspense ten todo proceso histórico, senon, sobre todo, para evitar extraer conclusións á marxe da propia dinámica dos feitos. A obra ten como obxectivo explicar, a través dun seguimento rigoroso, exhaustivo e sistemático dos datos, os cambios operados na trama tendo en conta os principais elementos que por entón definían unha poboación como urbana. Desta forma, se consigue delinear unha imaxe inédita de Compostela, xa sexa como escenario da trasfega cidadá, recordando oportunamente a función dos espazos máis emblemáticos; xa como realidade física, analizando as intervencións producidas nela, moitas das cales foron de tal envergadura e poder de sedución que se acabaron identificando có perfil da cidade e a súa memoria histórica.