honestamente, se non fose porque no momento de ler o libro tiña dor de cabeza e porque tiña outras espectativas do que ía ser, daríalle un 3 e non un 2. os personaxes están moi ben construídos: non é que se caractericen por unha gran complexidade pero para as poucas páxinas que estamos con eles transmite moi ben a personalidade que teñen. xa dende a páxina 1 estaba claro que Erundino é un intelectualoide moi intelectual que non é como o resto de humanos porque é filósofo e pensa moito. pensa moito sobre cousas *importantes*, non como o resto da sociedade. sinto que Irma está máis desdibuxada, pero iso tamén ten sentido pola natureza da novela. falando diso, gostei do final. non vou facer spoilers pero, por unha cousa que vou comentar despois, sentiuse moi satisfatorio. iso si, xa vía o plot twist dende a páxina 10 (creo que incluso sen esaxerar xddd). agora, cal foi o meu maior problema coa novela? o borde que é Erundino todo o tempo. ten sentido de acordo a súa personalidade, mais eu esperaba deste libro un misterio curto e divertido, non un "Erundino insulta a intelixencia de Irma 847291 veces". quizais para algúns iso forma parte do humor, pero o único que eu sentía era enfado. se lle parece que Irma é tan inutil, POR QUE CONA NON A DESPIDE? entendo que o máis probable é que sexa unha escusa para explicar conceptos filosóficos relativamente sinxelos sen cuestionarmos por que lle está a falar destas cousas a súa asistente de máis de 20 anos como se fose unha nena de primaria, pero iso non quita que, mentres lía o libro, estaba a pasalo mal. tamén é que, aínda que estea nunha carreira de ciencias, sempre tiven un grande interese pola filosofía, polo que poucos (ou basicamente ningún) dos conceptos presentados aquí eran unha novidade para min. ademais, 90% do que falan son de filósofos gregos. hai máis xente pensante que Platón. hoxe en día hai filósofes que filosofan, escriben libros sobre o seu pensamento, dan palestras... vamos, que fan cousas e presentan ideas interesantes á sociedade.