A miña última lectura foi a novela finalista do último premio Xerais, Ítaca de María Besteiros. Aos seus corenta e cinco anos, Penélope atópase nun punto de inflexión e evolución. Acaba de dar a luz á súa filla morta, Ítaca. Ítaca foi unha filla chegada sen contar con ela creando en Penélope unha nova ilusión dentro dunha vida anodina na que o seu único sostén é a relación co seu fillo Telémaco. Con Ulises, o seu marido, a relación leva anos sendo distante pois el asumiu un rol ausente e centrado no traballo mentres buscaba o sexo en relacións esporádicas. Mentres tanto, a relación con Penélope fora esmorecendo e o embarazo de Ítaca supuxera unha inesperada ilusión que el non estivo preparado para compartir. Pola contra, Telémaco apoiou á súa nai en todo o proceso mentres en silencio acusaba este exceso de responsabilidade así como a ausencia do pai. O proceso no ano posterior foi doloroso, navegando por reencontrarse consigo mesma nun proceso persoal que a foi unindo a Telémaco mentres se distanciaba das súas irmás e Ulises, que non souberon entender o seu proceso persoal. A novela remata de forma interesante, deixando espazo para que Penélope se reencontre, integrando a perda de Ítaca deixando a dor atrás para reemprender a súa nova etapa vital. Como novela moi breve, só están debuxados os personaxes principais, Penélope e Telémaco. Gustoume o retrato de Penélope, no que está moi ben explicado o seu proceso anímico asociado ao embarazo e posparto mentres que Telémaco non me acaba de resultar realista no seu apoio á nai sendo como é un adolescente. En conxunto, é unha novela fácil e rápida de ler que nos fai reflexionar sobre a perda, a súa superación e a diferente forma de expresión dos sentimentos na parella.