Que poucas lecturas hai que nos provoquen un sorriso ao tempo que nos fan reflexionar sobre as nosas contradicións e sobre o paso do tempo, igual que o fai esta, Millennialismo ou sátira dunha xeración de Ramón Romero Nogueira, publicado este ano en Xerais. Este libro de poesía que se aparta moito do que veñen sendo os poemarios habituais, preséntanos en cada poema un contraste, contraste do que somos co que queremos ser, entre o dixital e o analóxico, entre o presente e o pasado. Hai unha crítica de fondo ao que somos como xeración e un montón de claves que son compartidas polos millennials. Se empezamos polos agradecementos podemos ver cales son esas influencias das que bebeu o autor, nado o mesmo ano que o programa Luar. A poesía é a arte do estranamento, de conseguir buscar a perspectiva diferente e asomarse a esa fiestra. Isto é algo que se consegue en cada poema. Unha idea que se extrae é a crítica á vida en dixital, relegando o mundo real, "Quen vivira en Minecraft!", a idea das "pantallas mentira", ou da deriva da música que "nunca (...) escapara tan lonxe da poesía!", o feito de que somos datos e mercadoría para as empresas tecnolóxicas, chegando a Facemos tanta IA IA IA IA IA IA coma os burros. En resume: "Como vai ser progreso isto se por primeira / vez na Historia non lle sabemos os nomes / aos nosos veciños?" Desde logo, dá que pensar! Este é un libro que di moito máis do que pode parecer a primeira lectura. Un gran libro para millennials, e non só para eles!