A miña última lectura foi Pero... como morren as pegas?, a novela coa que Óscar M. Guzmán gañou o Premio de Novela Vilar Ponte en 2023 e publicado en Galaxia. Esta novela é unha secuela de Os segredos de Teresa e, aínda que Pero... como morren as pegas é autoconclusiva, si atopamos diferentes referencias á novela anterior protagonizada tamén polos mesmos investigadores. Nada máis comezar esta novela atopamos a morte dunha pega e inmediatamente o asasinato do empresario Rafael Soutelo, tamén coñecido como "O pego, que aparece tamén aforcado. A súa gran fortuna, a morte en estrañas circunstancias do seu irmán só uns anos antes, a cuñada que vive con el pese a que se decantou por Ramiro, o irmán, os sobriños cunha vida pouco recomendable, moitos gastos e sen intención de facerse cargo do negocio familiar, o detective contratado por Soutelo e o persoal de servizo da casa, todos eles pasan a ser sospeitosos pois a ningún deles lle faltan razóns para querer desfacerse do empresario. A trama posúe moitos elementos de interese pero o máis orixinal da novela son, na miña opinión, os personaxes. Saladino Mariño e o seu irmán Marcelino, a familia ─morto incluído─, o resto de investigadores, todos eles teñen moito carácter e a relación entre si conseguiu provocar máis dun sorriso. Moi presente a historia de Ourense, do Couto Mixto, o contrabando da fronteira, ese cadro de Bruegel no que a familia Soutelo se ve representada, e a música de Hilario Camacho e mais Silvio Rodríguez. Debo dicir que me custou entrar na trama pero unha vez dentro foi unha novela difícil de pousar ata o final. Imposible imaxinar a resolución sen ler toda a novela, algo moi de agradecer. Finalmente debo dicir que me encantou tanto o título como a portada, elementos que posiblemente nin quitan nin poñen á calidade da novela en si, pero que chaman moito á hora de elixir lectura. En resumo, unha novela do máis entretida.

A miña última lectura foi Pero... como morren as pegas?, a novela coa que Óscar M. Guzmán gañou o Premio de Novela Vilar Ponte en 2023 e publicado en Galaxia. Esta novela é unha secuela de Os segredos de Teresa e, aínda que Pero... como morren as pegas é autoconclusiva, si atopamos diferentes referencias á novela anterior protagonizada tamén polos mesmos investigadores. Nada máis comezar esta novela atopamos a morte dunha pega e inmediatamente o asasinato do empresario Rafael Soutelo, tamén coñecido como "O pego, que aparece tamén aforcado. A súa gran fortuna, a morte en estrañas circunstancias do seu irmán só uns anos antes, a cuñada que vive con el pese a que se decantou por Ramiro, o irmán, os sobriños cunha vida pouco recomendable, moitos gastos e sen intención de facerse cargo do negocio familiar, o detective contratado por Soutelo e o persoal de servizo da casa, todos eles pasan a ser sospeitosos pois a ningún deles lle faltan razóns para querer desfacerse do empresario. A trama posúe moitos elementos de interese pero o máis orixinal da novela son, na miña opinión, os personaxes. Saladino Mariño e o seu irmán Marcelino, a familia ─morto incluído─, o resto de investigadores, todos eles teñen moito carácter e a relación entre si conseguiu provocar máis dun sorriso. Moi presente a historia de Ourense, do Couto Mixto, o contrabando da fronteira, ese cadro de Bruegel no que a familia Soutelo se ve representada, e a música de Hilario Camacho e mais Silvio Rodríguez. Debo dicir que me custou entrar na trama pero unha vez dentro foi unha novela difícil de pousar ata o final. Imposible imaxinar a resolución sen ler toda a novela, algo moi de agradecer. Finalmente debo dicir que me encantou tanto o título como a portada, elementos que posiblemente nin quitan nin poñen á calidade da novela en si, pero que chaman moito á hora de elixir lectura. En resumo, unha novela do máis entretida.