📚Levaba unhas semanas agardando para poder ler Só os mortos saben a verdade, despois de ler este ano as dúas obras anteriores de Óscar M. Guzmán. Esta foi a gañadora do XXXII Premio Manuel Lueiro Rey de novela curta e está publicada en Xerais. Ao longo destas páxinas atopamos a conversa do investigador da compañía de seguros Vidasa, Alfredo Torres que acode á residencia de anciáns onde se atopa Secundino Santalices para investigar a morte doutro interno, Elixio Figueiras. Secundino e Elixio foran amigos da infancia e desde aquela Elixio sempre fora o espelido da relación e Secundino quen ía a remolque. Xogos de infancia, o traballo no taller, o servizo militar, as diferentes relacións... a traxectoria foi paralela ata o momento no que desaparece Elixio durante décadas para aparecer só nos últimos anos de vida como compañeiro de habitación na residencia. O relato que Secundino é interesante e revélanos un Elixio que tiña moitas facetas e sempre buscaba ir un paso máis aló do aceptable con Secundino como testemuña que elixía preservar a amizade mesmo sen compartir as súas decisións. O ancián parece ata certo punto entrañable e preguntámonos a onde quere chegar o investigador nese percorrido vital ao que o anima. Pero nada é o que parece e só os mortos saben xa toda a verdade e quédanos o mellor da novela que son os dous últimos capítulos nos que o final resulta absolutamente imprevisto. Se durante algúns capítulos unha se pregunta a onde quere chegar a narración, esa pregunta queda absolutamente resolta ao rematar a novela. Debo dicir que esta é a novela que máis me gustou do autor porque aínda que se bote de menos aos irmáns Mariño, atopamos aquí ese humor e estilo característicos de Guzmán pero cunha narración máis breve e sorprendente. Unha moi boa lectura!